English version

Stowarzyszenie Atletyczne Ving Tsun w Polsce

Strona główna |  Wstęp |  Metoda treningowa |  Informacje |  Artykuły |  Gadżety |  Publikacje |  Linki |  Kontakt

Wstęp Informacje podane dalej są owocem moich doświadczeń, związanych z ćwiczeniem i zgłębianiem zasad Ving Tsun kung fu, oparte na kompletnej wiedzy wyniesionej od wielkiego mistrza Wong Shun Leunga, metod treningowych stosowanych przez moich braci kung fu a także badaniach prowadzonych min. w Foshan, w celu stworzenia mojej i polskiej zarazem metody ćwiczenia, rozumienia i nauczania tego wspaniałego systemu życia i walki. Materiał był przygotowywany od 1990 roku. Wielki mistrz Wong Shun Leung dopuszczał możliwość, że Yip Man nie przekazał wszystkich elementów systemu bezpośrednim uczniom, uważając je w swoim mniemaniu za mało istotne. Jak uważał wielki mistrz Wong Shun Leung, istota techniki uwarunkowana jest również czynnikami naturalnymi jak budowa ciała człowieka. Szczegóły mało istotne dla jednego, mają inny wymiar dla drugiego człowieka. W dawnych czasach otaczanie tajemnicą szkoły walki było warunkiem przeżycia w realnej walce. Obecnie głównym celem treningu sztuk walki jest samoobrona oraz to, co potocznie nazywamy kulturą fizyczną, połączone ze specyficzną metodą kształcenia siły charakteru. Sztuczne utrzymywanie tajemnicy w takiej szkole należy uznać za sposób promocji ludzi małego ducha, pozujących na „ekspertów” czy „wielkich mistrzów”. Ving Tsun kuen jest systemem żywym. Będąc jednym ze spadkobierców kung fu wielkiego mistrza Wong Shun Leunga, za swój obowiązek poczytuję sobie jego dalsze badanie i rozwijanie. Prowadząc, zgodnie z filozofią życia i nauczania Sifu Wong Shun Leunga jego szkołę w Polsce, cały czas jestem świadom, jak wiele jeszcze muszę poznać na drodze kung fu. Zgodnie jednak z duchem tej drogi, od początku nauki, trzeba adeptowi umożliwić praktykę opartą o rzetelną wiedzę i prawdę o Ving Tsun kuen. Wiedza ujawniona to nie wiedza przyswojona. Na to potrzeba wielu lat ćwiczeń. Dlatego na treningach początkujący może, jeśli tego zapragnie, zobaczyć cały zakres techniczny systemu. Zgłębić go może tylko własną pracą. Rys historyczny Ving Tsun kung fu Początki Ving Tsun kuen owiane są legendą. Ze względu na wielką popularność na świecie tego sposobu walki, rozpowszechniono tak wiele wymyślonych wątków, że ocena tego co jest prawdziwe, a co nie, jest bardzo utrudnione. Konstrukcja systemu potwierdza jedynie kilka niepodważalnych elementów, które pozwalają lokalizować go w czasie tj.: - System musiał powstać na przełomie XVIII i XIX w., bo przypomina ortodoksyjne systemy kung fu z tego okresu; - Rozwinął się na południu Chin, bo technikami pierwszej linii są techniki ręczne, wykonywane w wysokich pozycjach ciała. Jest to charakterystyczne dla kung fu z tych rejonów Chin, a szczególnie prowincji Fujian; - Jego twórcami były kobiety. Mimo, że kung fu z południa Chin bazowało na dużej sile mięśni, to Ving Tsun kuen kładzie nacisk bardziej na zręczność w operowaniu własnym ciałem, przedkładając w technikach szybkość nad siłę fizyczną. Jest zatem odpowiedni dla ludzi o słabszej konstrukcji fizycznej; - Sifu Wong Shun Leung łączy jego powstanie ze sztukami walki z klasztoru w Xinjiao w prowincji Fujian; Według badań prowadzonych w Chinach przez Pekiński Instytut Badawczy wu shu, system ten został najprawdopodobniej rozwinięty w latach 1790 - 1820 przez kobietę Yim Ving Tsun (Yan Yongchun w dialekcie pekińskim), córkę mistrza kung fu Yim Yee (Yan Si) z Quanzhou w prowincji Fujian. Kiedy rodzina Yim przeniosła się z Quanzhou do Liancheng, Yim Ving Tsun podpatrzyła walkę pomiędzy żurawiem a wężem. To wydarzenie stało się dla niej impulsem do dalszych rozważań i rozwijania rodzinnego systemu kung fu. Po wyjściu za mąż za Leung Bok Chan (Liang Botao), otworzyli oni w Liancheng szkołę kung fu. Po śmierci mistrza Yim Yee przenieśli się na krótko do prowincji Jiangxi (skąd pochodził mąż Yim Ving Tsun), a potem do Zhaoqing w prowincji Guandong. Tu również utrzymywali się z prowadzenia szkoły kung fu. Swój system nazwali imieniem Yim tj. Ving Tsun kuen. Nie zawierał on wtedy jeszcze w repertuarze technicznym technik broni. W 1816 r. rodzina Leung wymieniła technikę systemu z aktorem opery kantońskiej Wong Wah Bo (Huang Huabo), który wcześniej wyspecjalizował się w technice walki długą tyczką. Około 1830 r. Wong Wah Bo przekazał technikę systemu aptekarzowi i zielarzowi Leung Jan (Liang Zan) żyjącemu w latach ca.1800 - 1876, z miasta Foshan w prowincji Gunadong. Istnienie tego ostatniego zostało w pełni udokumentowane. Zachowały się do dziś książki, napisane przez niego, z których jedna traktuje o sztuce walki. Tak więc historyczne dzieje Ving Tsun kung fu rozpoczynają się około 1840 r. na terenie prowincji Gunadong i miejscowości Foshan pod Guangchow (Kantonem). Był to już wtedy system ostatecznie ukształtowany, a nauczający go mistrz Leung Jan zdobył sławę jako wojownik Ving Tsun w całej prowincji. Mówi się, że miał kilkunastu uczniów, ale w miarę pewne informacje dotyczą jedynie sześciu jego uczniów z których dwaj wśród nich, to jego synowie Leung Bik i Leung Chun. Jednym z nie należących do rodziny uczniów był Chan Wah Shun żyjący w latach ca.1840 - 1905. Ze względu na swój wzrost i siłę, po śmierci mistrza zdominował szkołę. Doprowadził do zaprzestania nauczania Ving Tsun kuen przez rodzinę Leung, a nawet do emigracji synów mistrza z Foshan. Uważa się, że system, którego nauczał Chan Wah Shun przybrał nieco wypaczoną postać, gdyż jako uczeń nie należący do rodziny, nie został dopuszczony do wszystkich sekretów technicznych szkoły mistrza Leung Jan. W okresie ponad trzydziestu lat nauczania przyjął zaledwie kilkunastu uczniów. Zmarł na wylew krwi do mózgu. Jego ostatnim uczniem był chłopiec Yip Kai Man, pochodzący z jednego z rodów rządzących w Foshan. Yip Man (1893 - 1972) jak się Go powszechnie współcześnie nazywa, wprowadzony wstępnie w technikę Ving Tsun kuen przez Chan Wah Shuna, jako nastolatek rozpoczął naukę w szkole średniej w Hongkongu. Tam poznał przypadkiem Leung Bika żyjącego w latach ca.1840 - 1913, który zapoznał go z Ving Tsun różnym od tego, czego nauczył się od swego nauczyciela. Yip Man poświęcił swoje życie wypracowaniu, na podstawie dwóch szkół swoich nauczycieli, jednego skutecznego systemu walki. Najpierw działał sam, a po 1950 r. we współpracy z najlepszymi uczniami z Hong Kongu. Przywrócił skuteczność technikom walki bez broni i wskrzesił sławę systemu Ving Tsun kuen, jaką cieszył się za czasów mistrza Leung Jana. Yip Man w ciągu całego życia uczył bezpośrednio niewielką grupę uczniów. Jednym z jego najwybitniejszych uczniów, a po śmierci kontynuatorów był mistrz Wong Shun Leung (1935 - 1997). Wong Shun Leung pochodził z rodziny zaprzyjaźnionej przed laty z Chan Wah Shun. Jej członkowie praktykowali medycynę naturalną. Przyjmowali w domu pacjentów poturbowanych w walkach kung fu. Nic więc dziwnego, że młody Wong Shun Leung był „zarażony” sztukami walki od dziecka. Tym bardziej, że pierwsze lata po II wojnie światowej obfitowały na ulicach Hong Kongu w sytuacje, w których tego typu umiejętności były sposobem na przeżycie. Jako młodzieniec skory do sprawdzania swoich umiejętności ulicznego wojownika, Wong Shun Leung trafił do szkoły Yip Mana. Jego głód wiedzy i analityczny umysł praktyka walki sprawiły, że bardzo szybko stał się jednym z najbliższych uczniów mistrza Yip. Stał się też jednym z najwybitniejszych praktyków systemu Ving Tsun kung fu. Znane są informacje, że pokonani przez niego przeciwnicy wynajmowali za pieniądze różnych zabijaków, aby wreszcie ktoś Go pokonał. Nikomu się to nie udało. Zyskał jako drugi po Leung Jan przydomek Gong Sao czyli króla wolnej walki. Jego osobowość pociągała wielu uczniów. Wśród nich znalazł się i chłopak nazywający się Li Siu Long, znany później szeroko jako Bruce Lee. Wong Shun Leung stał się jedną z najwybitniejszych postaci Ving Tsun kuen. Pod jego wpływem mistrz Yip Man modyfikował oraz wprowadzał nowe techniki do systemu. Zasługą Wong Shun Leunga jest też analiza systemowa technik broni Ving Tsun tj. długiej tyczki i pary noży. Wong Shun Leung uczył chętnie wszystkich, niezależnie od ich koloru skóry, czy pochodzenia. Od 1985 r., po spotkaniu w Xianie, jego szkoła kung fu zaczęła rozwijać się w Polsce we współpracy z jego uczniami. Od 1993 r. patronował jej sam mistrz Wong. W 1996 roku Sifu J. Szymankiewicz został wprowadzony we wszystkie zaawansowane aspekty techniczne systemu, stając się ostatnim uczniem, który dostąpił tego zaszczytu i dołączając do listy sukcesorów kung fu Wong Shun Leunga. Wielki mistrz Wong Shun Leung zmarł nagle, w pełni sił, na wylew krwi do mózgu w styczniu 1997 r. Metoda treningowa wielkiego mistrza Wong Shun Leunga jest tak doskonała i tak się wyróżnia na tle innych metod, że za jego zgodą w Polsce stosowana jest przemiennie nazwa Ving Tsun Kuen i Metoda Walki Wong Shun Leunga. Sifu Janusz Szymankiewicz Janusz Szymankiewicz, rocznik 1952, doktor nauk, magister ekonomii SGPiS, ukończone trzy dodatkowe specjalizacje z zakresu organizacji i zarządzania przedsiębiorstwem, samorządu terytorialnego i bezpieczeństwa narodowego, sztukami walki zajmuje się od 1974 roku. Początkowo ćwiczył karate do i kobudo w którym osiągnął poziom instruktora sportu. W czasie parokrotnych wyjazdów na wielotygodniowe staże instruktorskie, organizowane przez Chińską Federację Wu Shu, zapoznał się z takimi systemami jak Shaolin chang quan, Taiji quan i Bagua zhang, a także tradycyjnymi broniami. Posiada uprawnienia sędziego w karate i kung fu. Pełnił wielokrotnie funkcję sędziego głównego na mistrzostwach narodowych. W 1978 roku rozpoczął praktykę Ving Tsun kung fu. Miał różnych nauczycieli. W 1985 r. podczas pierwszych międzynarodowych mistrzostw świata w wu shu w mieście Xian w Ch.R.L., poznał mistrza Wong Shun Leunga, który zaakceptował go, jako swego ucznia. Od tego czasu doskonaląc swe umiejętności, całą uwagę poświęca rozwojowi szkoły swojego mistrza w Polsce. Wielokrotnie uczestniczył w seminariach i szkoleniach w Europie i głównej szkole Ving Tsun w Hong Kong Ving Tsun Athletic Ass. Ltd. Decyzją dyrektoriatu tego stowarzyszenia został jego dożywotnim członkiem i otrzymał uprawnienia do nauczania Ving Tsun kuen. Sifu J. Szymankiewicz ze względu na swoją głęboką wiedzę z zakresu sztuk walki, pełni wiele prominentnych funkcji w zagranicznych i krajowych stowarzyszeniach sztuk walki Dalekiego Wschodu. W 1996 r. założył wespół z innymi wybitnymi polskimi praktykami sztuk walki, Polską Unię Tradycyjnych Sztuk Walki zarejestrowaną przez Urząd Kultury Fizycznej i Turystyki. Został wybrany jednogłośnie jej pierwszym prezesem. Jest też członkiem stałego zespołu doradczego ministra ds. sportu i kultury fizycznej, zajmującego się sportami i sztukami walki. Zawodowo kieruje jako dyrektor ds. sportowych dużym, komunalnym centrum sportu i rekreacji w dzielnicy Warszawa Praga Południe. Jest autorem wielu programów TVP i od lat stale publikuje fachowe artykuły w wielu krajowych magazynach i czasopismach. Do dziś opublikował pięć książek z zakresu historii i techniki sztuk walki Dalekiego Wschodu. Sikung Wong Shun Leung i jego uczeń Sifu J. Szymankiewicz Drzewo genealogiczne rozwoju stylów systemu Ving Tsun A/ Napisy w nawiasach mówią o nazwie systemu stosowanej przez danego nauczyciela B/ Daty w nawiasach mówią o okresie czasu kiedy wiedza kung fu była przekazywana do aktorów grupy operowej Hung Suen Genealogia pochodzenia polskiego Ving Tsun kung fu